دلتنگ نوشته های آریانا

بعد از آخرین پُستی که تو کانال، درباره حالِ بدَم نوشتم، مهندس صفر و یک تو کانالش نوشت : "تلاش می کنم از افرادی که از مشکلاتِ روحی و گِره های شخصیتی رنج می برَن، فاصله بگیرم ... خواه ناخواه روی آدم تاثیر میذارن ..." این نوشته حتی اگه در ارتباط با نوشته من هم نبوده باشه، ولی گویای یه حقیقتِ تلخه ... که تهِ تهِ همه ی دوستیا همین جاست ...! یاد می گیری که از کَسی انتظارِ همدردی وُ همفکری نداشته باشی ... که آدم ها وظیفه ی دلسوزی یا دلداری دادن بهِت رو ندارن ... این شوک های گاه و بیگاه، تلنگرای خوبیَن ...

کاش می تونستیم دَرک کنیم که همه ی آدما حق دارن که یه روزایی از زندگیشون رو خوب نباشَن ...! که اون آدمِ آرومِ شاد وُ خندونِ محجوب همیشگی نباشن ... همه ی آدما احتیاج دارن که یه روزایی از دَنده ی چپ بیدار شَن ... تا شب یه اَخمِ عمیق رو صورتشون باشه و به زمین و زمان گیر بدَن ...! به آدمای اطرافتون اجازه بدین که یه روزایی از سال رو برای خودشون باشن ... باهاشون مُدارا کنین و دَرکِشون کنید ... این آدما خیلی خیلی ضعیف تر از شمان ... این آدما هم خسته میشَن ... بهِشون اجازه بدین که یه ساعتایی رو با خودشون...